جنگ

نبشتہ کار: مسلم زھیر

من کسان اِت آں، راجی جھدکاریں سرمچار ءُ جنگ ءِ باروا من ءَ بازیں سِنچ ءُ زانت نیستگ اَت۔ سرمچار کوھان ءُ جنگ ھمک دمک ءَ بندات اَت۔ دژمن مرگ ءِ آماچ اَت، گُڑا من ھمے ناسرپد ءُ وتی پِت سرمچارے ءِ بابت ءَ جست گپت ءُ گْوشت ابّا پلانی پرچا لوگ ءَ زاھر نہ بیت، زان ءَ کُج ءَ اِنت؟ پت ءَ پسّو نہ دات ءُ ھاموشی اَت، بلے من پد ءَ جُست کُت ءُ گْوشت ”ابّا! پلانی کج ءَ اِنت ؟“

گُڑا پت ءَ دردیگیں بچکندے جت ءُ گْوشت: “ بابی تو کسان ئے، اے جوابانی جاگہ ءَ سر نہ ئے۔“

من گْوشت ”ابّا زان ءَ پرچا؟“

گْوشت ئے ”من ءَ ءُ ترا لوگ چی ءَ نیست؟ منی ءُ تئی گس چی ءَ بُن کنگ ءَ اَنت؟“

بزاں ھمے وھد ءَ زورگریں پاکستان ءِ پوج ءَ مئے لوگ ھم سُتکگ اِت اَنت، من گْوشت نہ زان آں۔ گْوشت ئے ”پلانی ھمے واستا گار اِنت کہ مارا چہ اے زُلمانی اڑ ءَ بہ سند اِیت، ءُ مئے آجوئی ءُ وتواجھی ءَ لوٹ ایت ءُ آ راجدوستے، راجدوست مدام لوگ ءَ ساڑی نہ بنت۔“

 من سک ناسرپد اِت آں، وتی پت ءِ ھبر نہ پھم اِت انت کہ پت پرچا چوش گْوشگ ءَ اِنت۔ پد ءَ پت ءَ من ءَ جُست گپت ”تو زان ءَ زھیریگ ئے؟“

من گْوشت ھو! منی دل گْوش اِیت من آئی ءَ بہ گنداں، گُڑا پت ءَ گْوشت ”جنگ بندات اِنت، منی ءُ تئی کسمت اِنت کہ کدی آئی ءَ بہ گنداں۔“

دژمن روچے مردمے بیگواہ کنان ءُ ھروچ نزیکتر ءَ آیان اَت، کُڈک ءُ گِداناں، کُوماں، مھلوک ءِ جوھان ڈنّ ءُ ھوشگاں بُن دیان اَت، باز کم مارِشت ءُ نِزوریں سرمچار لگور بہ وان اِت ءُ وھد دیم ءَ روان اَت۔

 من مزن بْوان اِت آں، کم ءُ نا کم سرپد بْوان اِتاں گُڑا زورگریں دژمن مئے ھند ءُ دمگاں ھم اتک ءُ وتی کشت ءُ کوشے بندات کت۔ ھمے وھد ءَ کہ دُژمن ءَ مئے ھند کہ گپت، گُڑا اے وھد ءَ من سرپد اِتاں کہ جنگ چی یے ءُ سرمچار پرچا کوھان اَنت۔ من ناکمال اِت آں کہ جنگ ءَ ھوار بہ باں ءُ پہ دُژمن ءَ تیر بہ گواراں، بلے من ءَ ھمے  زانت ھست اَت کہ دُژمن وھدے مئے براتاں بہ جنت، گْوھاراں بیھار بہ دنت، گُڑا من ءَ اُوں دست بندگی ءُ  نندگی نہ اِنت۔

 اے وھد ءَ دژمن اتک ءُ ما لاچار بوت اِیں کہ وتی ھند ءُ دمگاں، وتی مُلک ءُ میراساں یل بہ کن اِیں، اے وھد ءَ من سرمچارانی جیڑگان ءَ پھم اِت کہ مزنیں زانتکار ھمے بوتگ اَنت کہ وتی دُژمن ءِ پْروش  ءُ بلوچ آجوئی ءِ جنگ ءَ ھوار بوتگ اَنت۔ گُڑا ھمے وھد ءَ من وتی پت ءِ ھما ھبر یات کت اَنت کہ پت ءَ را من مردکارے ءِ بابت ءَ جُست گپت ءُ گْوشتے آئی ءِ گندگ ءُ منی کسمت اِنت نی من زانت کہ پت ءَ پرچا چوش گْوشتگ، گُڑا جنگ ڈیھ ءَ بندات اَت ءُ ما دْرانڈیھ بوت اِیں۔

 وھدے کہ دُژمن ءَ مئے ھند ءُ دمگ یل دات اَنت، گُڑا من رپتان ءُ چار اِت کہ مئے ھنکین مئے جاگہ، مئے مھلوک من ءَ ملور گندگ ءَ اتک۔ ھرکس وتی پیم ءَ اَت، ھرکس گوں گریبی ءَ گر ءُ چیل اَت، ھرکس گُژن ءِ آماچ اَت، گُڑا من پت ءِ ھما گپ سک دل ءَ آؤرت اَنت کہ ھما وھد ءَ زانت ءُ گْوشت ئے ”بابی مارا جاگہ نیست” من جیڑ اِت کہ سک راستے گْوشتگ۔ مئے گنج پُلگ بوتگ، نوں گُڑا من ءَ برداشت اُوں نہ بوت کہ من وتی راج ءَ اے داب ءَ بزگی ءَ بہ گندان ءُ زمین من ءَ توار ءَ اِنت۔

 من وتی پتِ ءَ گْوشگ لوٹاں کہ ابّا پھل کن کہ من ءَ اُوں سرمچارانی ھمراھداری کنگی اِنت، من پت ءَ گْوشگ لوٹاں کہ ابّا من پہ تئی نِزوریں کوپگاں کمکے ءُ  پیری ءِ ھسا بوت نہ کت، من ءَ پھل کن کہ من ھم جنگ ءَ ھوار بوگ لوٹان ءُ وتی وتواجھی ءَ لوٹ آں۔ منی کلوھے کہ ابّا ملور مبو، ارس دیدگاں گُلگل مہ کن کہ من راستی ءِ راہ گپتگ ءُ گچین کتگ۔ من ءَ اُمیت  اِنت کہ تو من ءَ شان بکشے ءُ وتی دلبڈّیاں راھی کن ئے۔ پہ مدامی سلامت بات ئے۔