نبشتہ کار: کمبر سولیری
جنگ ءِ نام ءَ کہ وھدے مردم گیپت، گُڑا چمانی دیم ءَ زَگریں ھون ءُ کپتگیں جون ودی بنت۔ جنگ تباھی ءِ نام اِنت، بلے پہ گُلامیں راج ءِ واستا نوکیں زندے ءِ نام اِنت۔ تو جنگ ءُ گھگیری (مُزاھمت) اے ھاتر ءَ کن ئے کہ چہ در ءَ اتکگیں زُوراور تئی زمین، تئی مال ءُ مڈّیاں چہ ترا پچ بہ گیپت ءُ ترا پہ ساہ ءِ کشّگ ءَ میل ایت، گُڑا تئی واستا مِرگ ءُ کُشگ ءَ ابید دگہ ھچ وڑیں راہ پشت نہ کپ اِیت۔
گُڑا پہ تمردی وتی لانکءَ بند ءُ بے رھمیں ٹوپ ءُ بمبانی دیمپانی ءَ بہ کن، پرچا کہ تئی مرچیگیں دیمونی باندات ءِ رُوژنا ءُ بلکوکیں چراگ اِنت۔ اگاں تو دُرستیں چیز زانت اَنت، زُوراکی دیست اَنت ءُ گُلامی ءِ جَوریں تام چَش اِت، انگت وتی سر جھل کُت ءُ بے توار بوت ئے، گُڑا بزاں زورگِر ءَ چہ گیش تو وتی گُلامی ءِ سانکلاں مُھکم کنگ ءَ ئے، ءُ آیوکیں پدرّیچ تئی کبر ءَ ھزار لانت کنت ءُ ترا چہ وتی سیادی ءَ ھلاس کنت۔
انچوش کہ مرچی بلوچ ھالت ء جنگ ءِ توکا اِنت، اے دُژمن ءَ ناں اِزّت ءُ شرپ اِشتگ، ناں دود ءُ ربیدگ، ناں ماس ءُ گْوھار، ناں لوگ ءُ جاہ، ناں زمین، ناں کہ مال ءُ مڈّی، تئی ھرچی ءَ وتی دست ءَ کناں ءُ ترا چہ تئی جند ءِ سرڈگار ءَ ھلاس کنان اِنت۔ اگاں تو وتی وتواجھی ءِ واب ءَ گندے ءُ راج ءِ تاموریں باندات ءَ بامسار کنگ لوٹ ئے، گُڑا پہ ایشی ءِ واستا ابید ء جنگ ءُ وتی کربان کنگ ءَ دگہ ھچ وڑیں راہ نیست۔
تو گْوش ئے کہ من زندگی کناں گُڑا پہ ترا الم اِنت کہ جنگ ءُ گھگیری بہ کن، مرچی ما شُما کُل گندگ ءَ اِیں کہ اے زالمیں رستر بلوچ ءِ گوم ءَ چے کنگ ءَ اِنت۔ اگاں ما انگت نشت ءُ وتی سرجھل کُرت، گُڑا اے گپ ءَ دلجم بہ بہ اِیں کہ آیوکیں ورنا ءُ ھما گیرت مندیں بلوچانی ھون کہ پہ آجوئی ءَ رِتکگ اَنت مارا ماپ نہ کن اَنت۔
مرچی دُژمن کئیت شپ ءِ تھاری ءَ تئی ماس ءُ گْوھارانی سریگ ءَ لگتمال کنت، زندمان ءَ بارت ءُ بے شرپی ءَ ھوار ماہ ءُ گار ءُ گمسار کنت۔ پہ درور زرینہ مری ءُ سئے ماہ ءَ گیش بندیگیں ماجبین مئے چمّانی دیم ءَ سھرا گوں بی وائی سی ءِ لیڈرشپ ءَ، گُڑا اِد ءَ پہ یک بلوچ پُسّگے ءَ جھد ءُ جنگ راجی پرزے ءُ آ مارا پیلو کنگ اِنت دانکہ راجدپتر ءِ تاکاں ءُ آیوکیں پدریچ ءِ دیم ءَ ما شرپدار بہ بہ اِیں۔ ھمے وڑ ءَ ھما ورنا کہ ماتانی ھزار ارمان گوں آیاں بندوک اِنت، آیانی واھگ ھمیش اِنت کہ ما وتی بچ ءَ سالونک کن اِیں ءُ زند ءِ مُراداں بہ گند اِیں، بلے ھما بچ ءَ درامدیں لشکر چو رستر ءَ چہ لوگ ءَ آوار جنت ءُ دومی روچ ءَ آئی تیر سُپتگیں جون پہ مات ءَ سوگات بیت یا ھما گْوھار ءَ آوار جنت ءُ بارت کہ تئی لجّ ءُ ننگ انت۔
چوش کہ مرچی ماجبین بہ بیت یا زرینہ ءُ بانڑی بہ بنت، یا بانُک مھرنگ گوں وتی سنگتاں بہ بیت، دگہ ھزاراں ماس ءُ گْوھار دگانی سر ءَ ھرروچ اے زالمانی دست ءَ بیگواہ بْوان اَنت، یا اسلام آباد ءِ دگانی سر ءِ بلوچ زالبول بہ بنت، یا بلوچستان ءِ بیوسیں گُلامی ءِ ھرجان بوتگیں چارراھانی سر بہ بنت، اے دُرست ھما مات ءُ گْوھار اَنت کہ وتی دیم اِش درا نہ کرتگ۔ بلوچ ءِ لجّ ءُ ننگ بوتگ اَنت، ھمایاں چِست کنت ءُ بارت زندان ءِ تھاریں کوٹیاں بندیگ کنت۔
ھمے کہ مرچی زندان ءِ تھاریں کوٹیاں بندیگ اَنت کس نہ زانت کہ زندگ اَنت یا مرتگ اَنت۔ اے دُرستیں زُراکیانی دیم بلوچ ءَ را گوں وتی جھد ءُ دیمونیاں دارگی اِنت، دگہ کس نئیت ءُ مئے زمین ءُ لج ءَ نہ پھریز اِیت۔ وتی جند ءِ پاداں اُوشتگی اِنت، بیا اِت جنگ ءَ ھوار بہ بہ اِت، اے جنگ تھنا ھما سرمچارانی نہ اِنت کہ تُپنگ اِش بڈ ءَ اِنت۔ اے جنگ دُرست بلوچ ءِ جنگ انت۔ ھر بلوچ ءِ سر ءَ پرز اِنت کہ وتی وس ءُ واک ءِ کساس ءَ جنگ بہ کنت ءُ وتی زمہ واری ءَ پیلو بہ کنت۔ وتی راجی زمہ واری ءَ پورا بہ کنت، گُڑا پہ جزم گْوشاں کہ اے گُلامی ءِ تاموریں شپ زُوت گوں آجوئی ءِ بام ءَ بدل بیت ءُ شاتکامی ءِ روچ ٹِکّ دنت۔ بیا اِت وتی راجی زمہ واری ءَ سوگہ ءُ شیوار بہ اِیں داں باندا آیوکیں پدریچ ءِ دیم ءَ شِگانی ءُ گُلامی ءِ اندیم ءَ گُمسار مہ بہ اِیں، بیا اِت، بیا اِت گُلامی ءِ بگیری ءَ جنگ کنیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
