سرگْوست: منی زند ءِ بیستیں سال

اولی بھر:

نبشتہ کار: منزور آدل

منی سرگوستانی نبشتہ کنگ ءِ مول ءُ مراد ھمیش اِنت کہ آ آس ءَ من سُتکگ آں یا آ جاور ءُ ھالتاں من گوستگ آں منی کسترین ءُ منی آیوکیں پدریچ ءُ ھمراہ پد ءَ ھما آس ءَ مہ سُچ اَنت ءُ آیانی کیمتی ئیں وھد ءِ یک کترھے اوں زوال مہ بیت انِت۔

آ وھد ءَ من کسان ءُ نہ زاناں اُمر چنچُک اَت، بلے من ریش نہ ات آں ءُ منی بروت نوک شنزیتگ اِت اَنت۔ من چار ءَ یا پنچ ءَ وانگ ءَ ات آں من ءَ اے استان ءِ وانگ ءَ چے گیش بلوچی ءِ وانگ ءِ شوک ھست اَت ءُ شائری ءِ ھم۔ من کمّ کمّ شَیر نبشتہ کُت، بلے نہ من بلوچی ءِ وانگ زانت ءُ نہ نبشتہ ءُ نہ شائری ءِ راہ ءُ رھبند دانکہ سالے دو سال ءَ من ھمے وڑ ءَ وت نبشتہ کُرت ءُ وت ونت۔ دو سال ءَ پد گُڑا من کمّو کمّو سنگتانی گور ءَ شَیر وانان کُرت ءُ من ءَ ھند ءِ مردماں زانت کہ من شائری کن آں ءُ گوں بلوچی زبان ءُ لبزانک ءَ وتارا نزیک کنگ ءِ کوشست کن آں۔

اے زمانگ ءَ مئے ھند ءِ شائر ھسابی شائر اِت اَنت” اشرپ واھگ، کہ مرچاں اشرپ بوھیر اِنت، رھمت رزا، مستری بکشل، جمشیر ودار، پکیر کریم، ساکم پَرید ءُ نوک باھند من، داد رھمان دیدار، ھاشم رسول ءُ گنگزار رھیم ات ایں” من کہ گوں ھمایاں نزیک ءُ پجاروک ات آں آیاں نہ شائری ءِ راہ ءُ رھبند زانت اَنت ءُ نہ بلوچی نبشتہ رھبند ءَ سرپد اِت اَنت۔ اے وھد ءَ مئے ھند ءِ مستریں ءُ نامی ئیں شائر یکے مستری بکشل ات ءُ دومی رھمت رَزا ات، من مستری بکشل ءَ گوں انچو نزیک نہ اِت آں ءُ رھمت رَزا اوں وتی زند ءِ ایندگہ جیڑہ ءُ جنجالانی سبب ءَ چے مارا وھد ءُ سر ءُ سوج دات نہ کُرت وتی کار ءُ روزگاران اَت کدی دو ماہ ءِ سر ءَ ما دوچار کپت ایں ءُ کدی شش ماہ ءُ کدی سال ءِ سر ءَ، ایندگہ نزیک ءُ پجاروک جمشیر ودار ءُ پکیر کریم ات اَنت کہ ما گیشتر یکجاہ ءُ دیوان ءُ شیر وانوکائی کُرت ءُ یکے دومی ءَ را دلبڈی دات۔ کساس انوں سینزدہ سال بیت کہ من اے سنگت نہ دیستگ اَنت ءُ ناں کہ اے سنگتانی شَیر ءُ نبشتہ منی دیم ءَ گوستگ اَنت، بلے آ وھد ءَ منی دل ءَ اے بلاھیں استاد اِت اَنت۔ نوں من کہ چیزوکے زان آں منی دل ءَ ایشاں آ وھد ءَ وت ھچّ نہ زانتگ ابید چہ رِد ءُ پیشرِد ءَ نوں نہ زان آں چون اَنت۔ بلے آپرین اِنت اش کہ من ءَ دلبڈی دات اش ءُ من ءَ دلپروش ءُ بد دل اش نہ کُرت۔ بلے اے بزّگانی گناہ اوں نہ اَت، پرچا کہ مئے گیشتر شائر ءُ نبشتہ کار ءِ جاور ھال ھمیش اِنت۔ گیشتر شائر شَیر کہ نبشتہ کنت بلے شیر ءِ لوٹ ءُ گُزراں نہ زانت۔ بہ کول ء واجہ اے آر داد ءَ تو بلاہ بلاھیں نامی ئیں شائراناں دریاب ءِ بابت ءَ جُست بہ کن نہ زانت کہ دریاب چی یے۔ اے منی جند ءِ سر ءَ گوستگیں جاور ھالے ” یک رندے پیس بُک ءَ چے من نامی ئیں شائرے ءَ گوں ھال کُرت ءُ ھمے دریاب ءِ بابت ءَ جُست کُرت سنگت ءَ گْوشت کہ اے مئیگ ءُ شُمئیگی چیز نہ انَت اے پنچاتاں گوں مہ کپ، ھمے وڑ ءَ کہ تو شَیر نبشتہ کنگ ءَ ئے ھمے وڑ ءَ نبشتہ کن شر اَنت دگہ رندے من شَیرے دگہ نامی ئیں شائرے ءِ سر ءَ روان دات ءُ واجہ ءَ را گْوشت چمّے بہ جن ئِے باریں چون اِنت؟ واجہ ءَ شَیر ونت ءُ ھمے گْوشت کہ شَیر پُرشتگ، من جُست کرُت کہ کُج ءَ پُرشتگ ءُ چون پُرشتگ؟ من ءَ نشاندھی ءِ بہ کن۔ واجہ ءَ گْوشت کہ بس پُرشتگ، جُھد بہ کن دیمترا شَرّ بہ ئے” مئے نبشتہ کار اوں ھمے پیم اَنت ” من ھر وھد ءَ نبشتانک نبشتہ کُرت ءُ واجھے ءَ را پیش داشت اَنت، واجہ ءَ منی نبشتانک تراشت اَنت ءُ گْوشت کہ تئی نبشتہ رھبند رَد اِنت۔ من گْوشت چون رَد اِنت، تو من ءَ سر ءُ سوج بہ کن۔ واجہ ءَ گْوشت کہ ھمے تراشتگیں نبشتھاں بہ وان تو وت زان ئے کہ کُج ءَ رَد اَنت۔ من ھرچی کہ اے نبشتانک ونت اَنت نبشتہ رھبند منی پھم ءَ نیاتک۔ من ءَ بیست سال اَت کہ من گوں بلوچی ءَ سر ءُ چیر اِت آں، بلے انگت نبشتہ رھبند پہ من مَرگے اَت۔ آ شائری ءِ راہ ءُ رھبند وتی جاہ ءَ۔۔۔۔۔۔۔

روان اِنت۔۔۔