سرگْوست: سنگت ابداللہ پنام ء سوگات ءَ

نبشتہ کار: اکرم شوھاز

من ترا ھما وھد ءَ کہ دیست، من زانت تو پہ زمین سوگات بہ ئے،

تئی کندگ، تئی ھبر، تئی دیم روشنائی، انچوش اِت اَنت۔ مردم ءَ ھما وھد ءَ سما بوت کہ ترا گوں زمین ءَ بے کساس مھر اِنت۔ تئی دیوان ءُ مجلس، انچوش وش ات اَنت۔ پورا تئی دیوان ءَ شیرکنی مان اَت۔ من دانکہ یک ادارُکے تئی دیوان ءَ میاتکیناں، من ءَ وش نہ بوتگ اَت۔ یک روچے من ءُ تو دگہ سنگتے جاھے ءَ نشتگ اِتیں، دیوان اِتیں، ھمے درمیان ءَ تو گْوشت کہ بیا من ءُ تو سپرے ءَ رو ایں، تئی اے ھبر ءِ اِش کنگ ءَ من  گلہ بال بوت آں۔

چے ءَ کہ پیسر ءَ اوں منی واھگ  اَت،  من ءُ تو سپرے بہ جنیں، نوں کہ تو وت گْوشت، سک باز وشی بوت۔ گُڑا دومی روچ ءَ ما وتی سپر ساجو کُت۔ کمو راشن اوں ما گوں وت زُرت۔ چے ءَ کہ مئے پسر سک مزن اَت۔ گُڑا ما سپر ءَ رھادگ بوت اِیں۔ سال سک بھارگاہ اَت، زمین سبز سبز اَت، کُرگوشک سک باز اَت، ما شکار کنان کُت، وتی سپر ءَ جنزان بوتیں۔ دومی روچ ءَ ما وتی سپر نزیک کُت، یک کوچگے ءَ سر بوتیں۔ اُود ءَ زمینداری اَت، پیماز اَت، کشار اَت، ندارہ کنگ بے کساس وش اَت۔ گُڑا سوگات پُل پہ مسکرائی ھمے گْوشت، مرچی گند ئے پاکستان چِہ راہ ءَ بیاتکیں، من لیبے کُتگ اَت۔

من درائنیت کہ تو مرچی سک زھر گپتگ ئے، دگہ نشھے نہ کُتگ؟ ھاھاھاھاھا ھمد ءَ گندگ ءَ لگ اِت، آئی ءِ کندگانی توک ءَ شیرکنی مان اَت، گُڑا ایدگہ روچ ءَ ما وتی سپر ءَ سر بوتیں. یک ءُ دو روچ ھمود ءَ داشت. پد ءَ برتر اِتیں، پہ سنگتانی نیمگ ءَ سیمی روچ ءَ ما سنگتانی کر ءَ سر بوتیں. تو ھمد ءَ پاکستان ءِ پُچُکان اِت ئے ھاھاھاھا کند اِت ءُ مسکرائی کُت۔

مرچی تو پہ بالگتر ءَ سوگات بوت ئے، زمین ءَ ترا وتی دلبنداں جاگہ دات۔ تو ھما وھد ءَ ھمے ھبر مدام کُت کہ منی روگ ءَ رند منی تُپنگ شُمئے میار اِنت۔ من مسکرائی کُت ھچ گم مہ کن، راج ءِ ورنایانی سر سلامت  بہ بیت۔ تُپنگ ایر نہ بیت، آئی ءَ ھمے گْوشت اے  اُمیت چہ ورنایاں ھست کہ وتی زمین ءَ چہ جَوریں بد ءَ الم دست گر اَنت۔

چوناھیا زمین وتی بچاں ھرچ وھد ءَ درچن ءُ وتی بگل ءَ واپین ایت۔ سوگات جان، تو وتی واھگ پیلو کُت، پہ زمین سالونک بوت ئے۔ باگیں بھشت تئی ھنکیں بات۔