دسمبر پہ کئی اُوست ءَ پد ءَ واتر

(لُمہ کریمہ ءِ یات)

نبشتہ کار: زُھرہ دشتی

 زِمستان ءَ را وش تبیں موسمانی بْرانز دیوکیں سوگات پہ مارا گون اَنت ءُ پد ءَ واتر پیداک اِنت۔ زمستان ءِ مِسک ءُ مھلبیں پیگاہ زھیرانی زاپِراناں آتار اِیت،  زمستان ءِ رولہ ءِ چاڑ وَ سک زیبدار اِنت کہ دیگر ءِ وھد ءَ رپتگیں ھمبلانی گیرانی گْرنچاں بوجیت یا زندمان ءِ کُدو ءَ نگاھانی بندیگیں واباں گوں لیب کنت۔ کمبھتیں شپ ءُ ماھکانی ھم چو نوک سوریں بانور ءَ سینگار اِتگ اَنت، شپ سک تامور ءُ ماھکانی گوں گُنگیں زُبان ءَ ھلوت کنت۔

گوریچ ھم دِل ءِ دمکاں بانُک کریمہ ءِ گیرانی آزگیں ٹپّاں کُدینیت، بیگاھاں پُلک کہ تراس گِر اَنت چہ زمین ءِ دلبند ءَ چِست بنت ءُ میتگ ءَ تانسر ءَ امباز کن اَنت  ماتکوھانی نیام ءَ مات ءِ دیدار ءَ تلوس اِتگیں پُسّگے ھم جیڑگ ءَ بہ بیت ءُ روتاب ءَ نِند اِیت گوں گم ءُ رنجاں ارس سینگار اِیت۔ بلے شوم ءُ شانزدئیں زِمستان ءَ یک ناوشیں گڑ ءُ منجے گوں وت ءَ بندوک کُتگ۔

دسمبر!  ھو دسمبر! من چوناھیا ھِچ رپتگیں مردُم ءِ روگ ءَ دلرنج ءُ گمیگ نہ بوتگاں ءُ ناں کہ جیڑ اِتگ، من ھِچ مردُم ءِ بیران بوگ ءِ روچ ءُ رمسانی ھِساب کنوک ءُ پہ آیاں لبز پٹوک ءُ نبشتہ کنوک نہ بوتگ آں، بلے لُمہ من ھبکّہ آں۔ من نہ زاناں کہ تو کُجام مِھروانیں رھشونے کہ من ءَ تو ھرچ شے ءَ چہ دوستِر بہ ئے، آ مَشکے ءِ ھون ءَ چہ میچلتگیں جبین بہ بیت یا بولان ءِ سر ٹُلیں کوہ، چاگی ءِ بمب ءُ باروداں سُپتگیں سینگ بہ بیت یا دشت ءِ ھوشام زدگ ءُ ھُشک ءُ ڈُکالیں ندارگ بہ بنت، کیچ ءِ شوکیں رولہ بہ بیت یا تانسریں زیبائیں ندارگاں چہ تو زیباتِر  ئِے بانُک، پہ راستی ما وَ نہ کرزیں لُمہ کریمہ ءَ، بلے تو وَ بانُک چوش مہ کُتیں۔

تو بانُک زانتگ اَت کہ اے راج انگت ءَ پوہ نہ اِنت وتی کِشکانی شوھازگ ءَ، بلکیں تو کمو مھتل بوتین ئِے۔ من چوناھیا نہ زانتگ، من چو اِش کُتگ ءُ دیستگ کہ دسمبر ڈوبارگ بیت بلے منی مجگ ءَ اے گُمان نہ بوتگ کہ بیچارگیں دسمبر ءِ چے میار۔

 ھو! ترا چہ رند دسمبر ءَ مارا تئی گیرانی تُرندیں سانکلاں بندیگ کُتگ، ھما سانکل ءُ ھما زندان کہ دل چہ تئی بھار سوچیں مولُماں ھِچ داب ءَ اَجو نہ بیت، بلے ترا جیڑگی اَت بانُک کہ من وَ وتی نیزگاریں راجے ماتاں۔ مات وَ چُک ءِ ھرچ ھیل ءُ آدتاں مار اِیت ءُ اوپار کنگ ءِ ھاٹیگ جبین ءَ چہ ودی کنت، لُمہ ترا باریں پہ کئے ءَ اومان بوتگ اَت۔ پہ سمی ءَ، پہ وتی شھید بوتگیں ناکو ڈاکٹر ھالِد ءَ یا تو وتی ھنکین تُمپ ءِ دیدار ءَ چو تکانسر اِت ئِے یا تو مُدام گْوشتگ اَت کہ تُمپ ءِ کبرستان وَ پُر بوھان اِنت من ءَ ءُ سمی ءَ نوں جاگہ نہ کنت، بلے بانُک تو پہ تُمپ ءَ چو زھیریگ مہ بوتین ئِے۔ پرچا کہ تو گوں وتی گُلزمین ءَ دگا نہ کُت، گُڑا زمین وتی کریمہ ئیں سرمچاراں چتور وتی سینگ ءَ جاگہ کُت نہ کنت۔

زمین ءَ وَ ھر کُنڈ ءَ وتی نازُرکیں سینگ چاک داتگ ءُ ترا بانُک وتی امبازاں زُرتگ ءُ واب کپینتگ اَت، اے گپ راستے کہ زمین لگوراں وتی سینگ ءَ اُوپار کُت نہ کنت، بلے کریمہ تو بلوچستان ءِ چیدگ ئِے۔ تو بلوچستان ءِ سینگ ءَ پھاز اِتگیں راج ءِ مات ئِے، تو کریمہ زمین ءِ دلبند ءَ سْرپتگیں گُلاب ءُ گُواڈگ ئِے، زمین وتی شیرزال ءُ مزن جگریں کُنگراں پجّا کار اِیت۔ اَ مُجتی ساجو اِنت پہ اَیاں وتی زانسراں واب گیجگ ءَ، بلے بانُک تو انچیں وھدے ءَ واتر کُت کہ سرجمیں رنگ مٹّ بوتگ اِت اَنت۔ تُمپ نوں پیسری تُمپ نہ اَت، تئی میتگ، تئی گِس سرجمیں ھورک اِت اَنت۔ میتگ ءِ نیم مردُماں لڈّ اِتگ اَت، میتگ ءَ بس سمی ءِ زھیرانی کسّہ رُستگ اِت اَنت۔ میتگ ءَ بس اما جمیلہ ئیں ماتے ءِ دیدگ تئی ودار ءَ پروشتگ اِت اَنت، ھما مکتب ءَ کہ تو گوں دزگْوھاراں ونتگ اَت آ مکتب جاہ ءَ چانوگ گرانی ءُ بلوچ ءِ ھون ءِ سودا گرانی پولنگ ءِ نشان اِت اَنت۔

نھنگ ءِ کور ءَ بلوچ ءِ بچانی ھون ءِ ھار ملان اَت، سرجمیں گُواڑگ چہ تئی دوری ءِ گماں گیمُرتگ اِت اَنت۔ کپوتاں نالگ ءُ پریاتے بے ترا زُرتگ اَت، بلے بانک تُمپ ءِ ھاک ءَ گوں تو دگا نہ کُت۔ اَئی ءَ مار اِتگ اَت کہ تو درملک ءَ منی یاتانی سانکلاں گوں بندیگ ئِے، اَئی ءَ مار اِتگ اَت منی ھاک ءِ وشیں بوہ تئی ارواہ ءَ گوں ڈک اِتگ۔ تو بے من ءَ ساہ کشگ ءَ ھم بے وار ئِے، پمیشکا سمی ءُ تُمپ ءِ تئی دوستیگیں مانشجاہ مُجتی تئی رھچار اِت اَنت۔ اَیاں سما بوتگ اَت کریمہ لگور نہ بوتگ ءُ درمُلک ءَ نہ شُتگ، کریمہ پہ منی لگتمالیں ھاکانی رکینگ ءَ درانڈیھ ءَ دیم دیگ بیتگ۔ کریمہ ءِ ودار ءَ بہ گندے کرن جُنز اَنت، بہ گندے منی دیدگ کور بنت، بلے منی پھازوکیں شیرزال یک روچے الم واتر کنت۔

 بے دروریں مات من مُدام کہ پہ تو چار لبز نبیسگ ءَ باں گُڑا منی ند بے سوب اِنت، پ ءَا جیڑاں وتی ساہ بکش اِتیں پہ تو ءُ تئی ارزشتیں ارواہ ءَ دریگتیں پرواہ مہ بوتیں، بلے زمین وتی کارستانی امبازگ ءَ مُدام چیھال جنت ءُ تکانسر اِنت۔ تئی بزگی ءُ درد زُرتیناں وت ءَ شیرزالیں کریمہ لیک اِتیں، بلے نِزور ءُ لگوریں بنی آدمانی رم ءَ ھوار اِتاں، تئی بے چاڑیں دیدگ در بُرتیناں، بلے من چم پچیں کور اِت آں۔ تئی داب ءُ دروشُم ءَ سر جناں بوتیناں گاریں بچانی پولگ ءَ، بلے پاد بے ھاٹیگ اِت اَنت۔ مرگ ءِ بیمّ ءَ جُنز اِت نہ کُت سْیاہ شپاں کندیل بلینتیں ءُ کُنٹگانی میان ءَ  مان دات ءُ بلوچ زالبولانی راہ پچ کُتیں، بلے بیمّ اتک کہ پاد ھون ءُ ھون ریچ باں۔  زِرد بے چاڑ اِنت گوں تو بیگاہ ءِ نِند ءُ نیادے ءَ، بلے آ بیگاہ نوں واتر نہ بنت۔ تئی پولگ ءَ من وداریگاں دیگر ءِ روزرد ءَ، بلے تو وَ ھمُک ندارگانی زیبائیں براہ ئِے۔  ودارانی کھریں زمستانیں شپ ارس سینگار اَنت نِگاھاں، بلے پد ءَ تئی دانک گیر کاینت کہ پمن ءَ کس موتک میار اِیت من پہ وتن بانور بوتگاں، برے برے گْوشاں لُمہ واتر کن، بلے پد ءَ گْوشت نہ کناں کہ تو وَ مرگ ءَ چہ رند زِندگ ءُ زیبدار بوتگ ئِے۔ بلے ھَیر پد ءَ زمستان ءَ وتی زھیرانی گرنچ بستگ ءُ پہ مارا پیداک اِنت، پد ءَ دسمبر کریمہ ءِ یاتاں نوک کنت۔ باریں دسمبر دگے چنچو گواڑگیں پُل چہ مئے بھاراں سند اِیت، باریں دسمبر پہ کئی اھد ءَ سالانی سر ءَ اُومانیگ بیت، گُڈسر ءَ ھمے گْوشاں بس بانُک مارا پھِل کن، مارا پھل کن لُمہ۔۔۔۔۔۔۔۔