مھروانیں لکّی جان

نبشتہ کار: سمل بلوچ

مھروانیں لکّی جان!
من ترا دْروت ءُ دْراھبات گْوشت نہ کن آں، پرچا کہ زندان ءَ کس دْراہ نہ بیت۔ لکّی جان تئی بیگواھی ءَ چہ رند بلوچستان ءِ سرجمیں رنگ مٹّ بوتگ، ھما بلوچستان گیش جنگ زدگ بوتگ۔ روچے دہ مردم ءَ چہ گیش بیگواہ کنگ بیت، روچے باریں چنچو لاش کپ اِیت ماں بلوچستان ءِ دلبند ءَ۔ ھما دُرستیں گپ کہ تو جتگ اَنت وتی دیوانانی توکا، ما آ وھد ءَ ھچ نہ جیڑ اِتگ کہ ما اے ھالتاں چم ء وت گند اِیں۔ من کدی ھم اے گپ دل ءَ نہ جیڑ اِتگ کہ منی وڑیں نازانتیں گْوھارے کئیت ترا بلوچستان ءِ جاوراں ھال دنت، من ھر وھد ءَ جیڑ اِتگ کہ تو کائے مُدامیگیں وڑ ءَ من ءَ سرپد کن ئے کہ بلوچستان ءَ چے بوگ ءَ اِنت۔ گلام ءِ زندگی چون بیت، بلے مروچی من پہ ترا اے کاگد ءَ نبشتہ کنگ ءَ آں کہ تئی روگ ءَ چہ رند مئے زندگی چون مٹّ ءُ بدل بوتگ۔ مات ءِ درد ءُ رنجانی کسّہ کنگ نہ بیت گوں من پُل، مات ھرچ وھد نِشتگ لوگ ءَ دیمے گوں دروازگ ءَ اِنت کہ کدی منی لکْی جان آجو بیت ءُ کئیت۔ من دُرستاں مستاگی گراں ءُ ترا گوں اَمبازاں زوران ءُ وتی دل ءِ دُرستیں زنگاں ریچاں، سجیں شپ واب نہ کپ اِیت۔۔۔۔۔

لکّی جان!
مات ءِ کسہ باز اَنت بوت کنت ترا انچو وھد مہ رس اِیت، آ دِگہ گپّاں من ترا دیم پہ دیم ءَ گْوش آں۔ گْوھار، برات، پِت ءُ لوگ ءِ مردم، تئی سنگت ءُ ھمراہ دُرست پہ ترا، پہ تئی گپّ ءُ کندگاں دیوانگ اَنت کہ کدی بیت کہ ما تئی دیوان ءَ دوبر نند اِیں۔۔۔۔۔۔۔
ھما اکتوبر ءِ ماہ ءَ چہ بہ گر دانکہ مرچی ما لوگ ءَ گوں وشیں دلے نہ نشتگ اِیں انگت، ھر کُج ءَ ھرچ میتگ ءُ شھر ءَ پہ گار ءُ بیگواھیں پُسّگانی ھاتر ءَ یا دُروگیں میڑاں شھید کُتگیں کھولانی نیمگ ءَ چہ روانک ءُ نندانک یا کُجام ھم چیزّے بوتگ ما ھوار بوتگ اِیں، پہ ھمے ھاتر ءَ کہ تو زوت واتر بہ کن ئے ءُ اے دل ءَ مہ جیڑے کہ ترا ما بے ھال کُتگ یا کن اِیں یا اے اِستان ھمے گپّ ءَ دلجم بہ بیت کہ ما ترا توار نہ جن اِیں، بلے اے وڑ نہ بیت۔ دانکہ مئے ساہ بدن مان اِنت ما ترا توار کن اِیں، گھگیری کن اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔

لکّی جان!
تئی گپّے من ءَ یات بیت کہ تو گْوشتگ اَت ”اے ریاست چو کُچک ءَ بیت بلوچ ءِ واستا“، اے ھما وھد اِنت ءُ نوں اے استان مئے پُرایمنیں جُھد ءَ ھم برداشت کُت نہ کنت۔ ھرروچ مارا بارت لٹّ ءُ کُٹّ کنت، یک رندے من ءُ تئی مھروانیں زرینہ۔۔۔۔۔۔۔۔
اڑے لکّی جان زرینہ نوں آ زرینہ نہ اِنت کہ تو دیستگ، تئی روگ ءَ چہ رند زرینہ پْرشتگ۔ آئی بچکند چہ لُنٹاں گار اَنت، انچو گُمان بیت کہ آئی ءَ کندگ بیھال کُتگ۔ گپّ ءُ دیوان ھچ نہ کنت، آئی دُرستیں وشی تو گوں وت بُرتگ اَنت۔ من ھر وھد زرینہ ءَ گْوش آں کہ تو وت ءَ شوک بہ کن، نوکیں گُد گورا بہ کن، گُڑا بے توار بیت۔ انچوش گُمان بیت کہ اِد ءَ نہ اِنت، کمے رند ءَ بس ھمے گْوش اِیت کہ ”من ھما روچ ءَ شوک باں کہ منی شبیر واتر بیت، من دوبر بانور باں۔۔۔۔۔۔۔۔۔(انچو ارس چہ چمّاں شیپ گِر اَنت)۔“

منی پُل!
کسہ اَنگت باز اَنت، یک روچے ما کراچی ءَ شُت اِیں کہ روانکے ھست اَت۔ من ءُ زرینہ چہ دُرستاں پیسر سر بوتیں، تہ گنداں پریس کلب سرجمیں پولیس ئے۔ مئے سر بوَگ ءَ ھور مارا پولیس ءَ وتی گاڑی ءَ کُت ءُ دیم پہ وتی بنجل ءَ بُرت۔ منی اولی رند اِنت کہ من اے چیز دیست اَنت سکا پریشان ءُ چم ارسیگ بوت اَنت، بلے تئی مھروانیں زرینہ من ءَ تسلّا دات کہ ”تو وت ءَ پریشان مہ کن، ما انگت اے بُنجل ءَ اِیں۔ ما زان اِیں کہ مارا ھچ نہ بیت، بلے منی شبیر جان ءِ ھال باریں چون اِنت گوں سنگتاں۔۔۔۔۔۔۔۔؟“
لکّی جان!
مئے زندگی ھمیش اِنت نوں ما بس یکے دومی ءَ تسلّا دیگ ءَ چہ ابید دِگہ ھچ کُت نہ کن اِیں۔ لھتیں کلاک (گنٹہ) ءَ چہ رند ما یل کنگ بوت اِیں، بلے آ روچاں من انگت بے ھال کُت نہ کن آں۔ انچو کہ من ترا پیسر ءَ گْوشت بلوچستان ءَ روچے ھزارانی ھساب ءَ مردم گار ءُ بیگواہ کنگ بیت یا لاش کپ اِیت یا دِگہ جیڑھے بیت۔ ھمے وڑ ءَ زیشان زھیر نامیں ورناھے کہ پہ وتی بیگواھیں پِت ءِ آجوئی ءَ جُھد ءَ بیت کہ یک شپے وت زور بیگواہ کنگ بیت ءُ سُھب ءَ آئی ژانگولیں کُنٹ لوگ ءِ مردماناں پہ سوگات دیگ بیت۔ زیشان ءِ روگ تیوگیں بلوچستان ءَ پدرد ءُ پُرسیگ کنت، سرجمیں بلوچ راج پہ زیشان ءَ در کئیت روانک کشّ اِیت ءُ چراگ روک کنگ بیت۔ آئی ءِ نام ءَ ما ھم بی وائی سی ءِ نیمگ ءَ چہ ھب چوکی ءَ یک روانکے کش اِت، مئے روانک ءِ بندات بوَگ ءَ چہ پیسر پولیس سرجمیں پریس کلب ءَ انگر (گیرا) کنت ءُ مارا روگ ءَ نیل اِیت، بلے ما پُشت نہ کنز اِیں ءُ وتی پُریمنیں روانک ءَ دگ ءِ سر ءَ بندات کن اِیں کہ اُود ءَ پنچ منٹ ءَ رند پولیس کئیت مئے سر ءَ اُرُش کنت۔ مارا لٹّ ءُ کُٹّ کنت، مئے سر ءَ تیرگواری کنت، مارا گِرّان کنت ءُ وتی گاڑیانی توکا دور دنت، زاہ ءُ بد کنت ءُ وتی بُنجل ءَ بارت۔
اے منی دومی رند بیت کہ من چوشیں جاگھے دیستگ اَت، کمو باز سرپدی ھم ھست اَت کہ اے بلوچ ءِ گوم ءَ چون گپّ ءُ تْران کن اَنت۔۔۔۔۔۔من ھچ گِلہ نہ کُت چہ اے مردماں، بلے اے مردم ءِ رنگ ءَ نہ اَت اَنت۔ اے مئے گوم ءَ جِناورانی وڑ ءَ پیش اتک اَنت۔۔۔۔۔۔ما اے ھم نہ زانت کہ اے کُجام بُنجل اِنت، من ھمے جُھد کُت کہ کسے ءَ ھال کن آں بلے سیما ءَ ھوار بازیں سنگتانی موبائل منی گوم ءَ اِت آں۔ من نہ زانت کہ کَے ءَ ھال بہ کن آں، ھمے دمان ءَ من ءَ تئی وھد ءِ سنگت یات اتک کہ اِنچو وھد ءَ چہ رند ھم مارا یل نہ کُتگ ئے۔ من ھما ھال کُت، آ دزگٹ اَت بلے من ءَ کمو رند ءَ پسّو کُت ئے، بلے باز گپّ نہ بوت کہ رستراں منی دست ءَ چہ موبائل پہ زور پچ گپت ءُ من ءَ باز لٹّ ءُ کُٹّ کُت۔ گوں اے بازیں لٹّ ءُ کُٹّاں من چہ ھمد ءَ بے ھوش بوت آں۔۔۔۔۔۔۔۔
وھدے کہ من ھوش ءَ اتک آں چاراں منی ھمراہ دُرست منی کش ءُ گّور ءَ نشتگ اَنت، ھمے دمان ءَ من ءَ تئی ترانگ بے کِساس اتک اَنت۔ دل ءَ جیڑ اِت کہ باریں تو چون ئے؟ تو اِنچو وھد اِنت چنچو درد برداشت کُتگ، ھمد ءَ چہ منی چمّاں ارس شلاں بوت اَنت۔ دُرستیں سنگتاں کوکار ءُ جاک بندات کُت کہ ڈاکٹرے بیار اِت، اے باریں چون اِنت ءُ ھمد ءَ یک سنگتے ءَ من ءَ گْوشت تو وت ءَ پریشان مہ کن ھیر بیت، بلے منی دپ ءَ چہ ھمے گپّ ھم در نیاتک کہ من پہ وت ءَ پریشان نہ آں۔

لکّی جان!
ھمے دمان ءَ پولیس ءِ یک جنینے اتک ءُ مارا دگہ کوٹی یے ءَ بُرت اِش، آ کوٹی تھار، ھچ گندگ نہ بوت ءُ سکا گرم اَت۔ ما بس ھُشک ءُ ھیران، کُلیں سنگت پریشان اَت اَنت کہ باریں چے بیت دیم ءَ۔ دو سَے کلاک (گنٹہ) ءَ رند پد ءَ یک پولیسے ءَ کوکار دات کہ پاد بیا اِت شُمارا یل کنیں، شُمئے مردم اتکگ اَنت شُمئے رند ءَ۔ ما کمو ھم گل نہ بوت اِیں، بلکیں کُلیں سنگت پریشان، ترک ءُ نک اَت اَنت۔ یکے دومی ءَ چارگ ءَ اَت اَنت کہ مارا چہ بُنجل ءَ در کنگ ءَ ھور گاڑی ءَ سوار اِش کُت، کمو راہ ءِ روگ ءَ رند مارا یک جَنینے ءَ کوکار ءِ سر ءَ گْوشت کہ نوں شُمارا گڈانی ءِ جیل ءَ برگ ءَ اَنت۔ نوں ھمود ءَ وتی زندگی ءَ بہ گْوازین اِت، مارا شُما زلیل کُتگ ءُ ھرروچ روانک کشگ ءَ اِت، شُمئے سبب (وجہ) ءَ ما ھرروچ ڈیوٹی کنگ ءَ اِیں۔ ما ھمد ءَ کمو باز کوکار کُت ءُ ناراہ جت، گُڑا مئے سر ءَ کند اِت ءُ گْوشت اِش کہ ھمنچو کوکار کُت کن اِت بہ کن اِت شپ ءِ چار بج اِنت، شُمئے توار ءَ کس نہ اِش کنت۔ وھدے کہ ما گڈانی جیل ءَ رست اِیں، گُڑا ما گْوشت کہ چہ گاڑی ءَ ایر نہ کپ اِیں، ما ھمے گْوشت کہ ما چوشیں گناھے نہ کُتگ کہ جیل بہ بہ اِیں، بلے مئے گپ کس ءَ گُوش نہ داشت۔ یک بلوچے ھست اَت کہ ڈی ایس پی امام ھُسین ءِ نام ءَ زانگ بیت، ھمیشی وتی زالبولیں سپاھی زور ءِ سر ءَ ھکّل دات ءُ گْوشت اَنت ” ان لوگوں کو زبردستی گھسیٹ کے گاڑی سے اتارو “ گُڑا مارا ھمد ءَ لٹّ ءُ کُٹّ، پہ گِر ءُ چیل ماں جیل ءِ توکا بُرت اِش۔۔۔۔۔۔

لکّی جان!
ھبر باز اَنت، بلے من اے کاگد ءَ چہ ھمد ءَ گْونڈ گراں۔ چی ءَ کہ تئی جتائی ءِ درد ءُ دور، یات ءُ ترانگ گوں منی دل ءَ بندوک اَنت۔ داں اے ساہ منی بدن ءَ اِنت چہ تئی زپتیں ترانگ ءُ یاتاں کدی گِسر ءُ گِستا نہ باں، بس گُڈّی ءَ ھمے گْوشاں کہ زوت گوں کُل بندیگاں آجو بات ئے، آجو بات ئے۔

تئی وتی گْوھار