من کَے آں؟

نبشتہ کار: ممتاز بلوچ

من کَے آں ءُ منی بستار چی اِنت، منی پجار چی اِنت، من چون زندگ آں وتی سرزمین ءِ سر ءَ؟ من کد من باں؟
من ھما وھد ءَ من باں کہ من وتی بستار ءَ بہ زان آں، وتی پجار ءَ، وتی راجدپتر ءَ بہ وانیںءُ بہ زانیں کہ من کَے آں، من چی ءَ جیڑگ ءَ آں پہ کے ءَ جیڑگ ءَ آں، گڑا آ مردم کَے اِنت ءُ آئی ءِ بجار چی اِنت آئی مارشت ءُ ھیال درنگازی چی اِنت؟

من وھدے وتی بستار ءَ بہ زان آں، گُڑا من ءَ ھمے سما بیت کہ من کَے آں ءُ چہ کُج ءَ اتکگ آں۔ اے بے دروریں سرزمین ءِ سر ءَ زندگ آں، گُڑا من چون زند گْوازینگ ءَ آں؟
من ھما وھد ءَ وت ءَ پجا کاریں کہ منی تہ ءَ یک انسانی مارشتے ودی بہ بیت ءُ من بہ زان آں کہ نسان ءِ کد ءُ کیمت چی اِنت۔ منی زات چی اِنت، منی گْوستانک (تاریخ) چی اِنت، منی دْود ءُ ربیدگ چی اِنت، من گوں چونیں راج ءُ راجدپترے ءَ بندوک، منی کدر ءُ بستار چی اِنت؟
منی کدر ءُ بستار ھما وھد ءَ دیمروئی کنت من وتی راجدپتر ءَ نوک بہ کن آں۔ منی منزل کُج ءَ اِنت ءُ من ءَ کُج ءَ روگی اِنت۔ منی واھشت چی اَنت ءُ چون سرجم بنت۔ منی زند ءِ گُڈی منزل کُجام بیت ءُ کجام اِنت۔ من ءَ وتی منزل ءَ چوں سر بوگی اِنت ءُ چون سر باں ءُ من ءَ چی کنگ لوٹ ایت کہ منزل ءَ سر بہ باں، آئی ءِ آڑ ءُ جنجال ءُ جیڑھاں شری ءَ سرپد بہ بہ آں۔

منی زند ءَ گوں یک انچیں مھرے بندوک اِنت آئی ءَ چے من درآتک نہ کن آں، گوں ھمائی ءَ ھمگرنچ ءُ ھمائی ءِ ھیال ءَ اِنت۔ کّسے ءِ سُد ءُ سما نیست، برے برے کوہ ءُ کوچگانی نیمگ ءَ برے انچیں منزلے ءَ دل روگ لوٹ ایت من سرگراں وت نہ زان آں من کُج ءَ، چون ءُ چے پیمیں ھالت ءِ تہ ءَ آں۔
گنوگ ءِ درگیجگ باز گران لگ ایت مردماں، بلے انچیں گنوک ھست کہ مردماں مھر ءَ دے اَنت ءُ آیانی پٹ ءُ پول المی اِنت۔

من وت نہ زاناں کہ من ءَ مردم چی ءَ پٹ ءُ پول کنگ ءَ اَنت، من وَ گنوک ءَ ھم نہ آں کہ شریں کار کُتگ۔ گڑا ھمے دمان ءَ کہ من درا باں کہ من کَے آں، من ءَ چی واستا مردم درگیجگ لوٹگ ءَ اَنت، منی گناہ ءُ میار چی اِنت۔ ھمیشی چہ پد منی گُوشاں یک توارے کپت ءُ من اجکّا ءُ ھیران بوت آں کہ اے چون ؟
بہ گندے اے ھما مردم اَنت ساریں مردماں گنوک کنگ ءَ اَنت، من وَ چوناھیا گنوک آں ءُ اے من ءَ ھم گنوکی ءَ چہ گیشتر گنوک کن اَنت۔

من ءَ ایوکی دوست بیت ءُ دگہ کس ءَ گوں من ءَ مھر نیست، من ءَ بس گوں ایوکی ءَ مھر ءُ مھبت اِنت۔ زمین ءَ گوں مھر ھم ھست، ایوکی ءِ مھر کدی شموشگ نہ بنت، زمین ءِ مھر ھم شموشگ ءُ بیگواہ نہ بنت، اگاں یک انسانے وتارا گار ءُ بیگواہ بہ کنت گڑا آ ھم انسانے گوشگ نہ بیت، چوناھیا انسان ءِ مستریں دُژمن انسان ءِ جند اِنت۔
چوناھیا من ھر وھد ءَ ایوک باں گڑّا الم من ھمے جیڑ آں کہ من کَے آں ءُ چہ کُج ءَ اتکگ آں، منی بستار چی اِنت۔ پد ءَ اے ناسرجمیں زند ءَ من پگر ءُ ھیال کُت، منی سر ھچ پِر نہ بوت کہ من کَے آں ءُ چہ کُج ءَ اتکگ آں؟