نبشتہ کار: میرک بلوچ
جنگ یک انچیں شے یے، وھدیکہ تو آئی ءَ ھوار بُوگ ءِ پیسلہ کن ئے گُڑا ترا اے دْراھیں ھبر جیڑگی اَنت کہ جنگ من ءُ منی لوگ ءَ یا منی ھاندان ءَ چی چی تاوان دنت؟ گوں جنگ ءَ ھوار بُوگ ءَ پد منی زندگی ءِ توک ءَ نوکیں چونیں بدلی یے کیت ءُ ایشی ءِ سر منی نزدیکیں مردُماں چوں کپ ایت؟ ھوار بُوگ ءَ پیسر ترا وتی ھمُک شے، تُوری آ تئی مھر بہ بیت، مات بہ بیت یا زندگی ءِ کجام ھم وشّی ءُ آسراتی بہ بنت، ترا ایشانی شموشگ ءِ پیسلہ پیسر ءَ کنگی اِنت، تو اے درگت ءَ ھچ نہ جیڑ اِتگ ءُ جنگ ءَ ھوار بُوتگ ئے گُڑا جنگ ءِ ھما دراھیں تاواناں بہ اَنت یا سان کہ بہ اَنت کم کم ءَ تئی سر ءَ آیان کن اَنت ءُ پد ءَ جیڑہ ترا چاریں آتراپاں انگیر کن اَنت۔ پد ءَ تو ھبّکہ بَہ ئے کہ ما اے ساھت ءَ چی بہ کن ایں؟ پمیشکا جنگ ءَ ھواری ءَ پیسر ترا ھمُک شے شموشگی اِنت۔
مُدّتے ءَ پد گوں آئی ءَ ھال بُوتّ، آئی ءَ گْوشت “تو اناگائی من ءَ یل کُت ءُ رپت ءُ شُت ئے، زاناں گوں ترا من دْروگیں مھر بُوتّگ اَت؟“
من پسّہ دات “انّا جان من ءَ گوں ترا و راستیں مھر بُوتّگ بلے چہ ترا گیش من ءَ گوں زمین ءَ مھر بُوتّگ، منی ھاجت ترا گیش زمین ءَ بُوتّگ پمیشکا من ترا یل دات ءُ جنگ زُرت“
آئی ءَ گْوشت “واتر کن بیا کہ من ءَ بے ترا ھچ وش نہ بیت، من بے ترا زندگ نہ بہ آں“
من دْرائینت ءُ گْوشت”منی مات کہ بے منی ءَ زندگ بیت تو اوں زندگ بَہ ئے، اگاں ترا گوں من مھر ھست گُڑا تو اوں جھد ءَ ھوار بہ بَہ ئے ءُ وتی کسانیں کِردے ادا بہ کن“
گْوشت ئِے “من جھد ءَ ھوار بہ باں؟ من و یک زالبولے آں من کجا جنگ کُت کناں؟”
من دْرائینت “الّم نہ اِنت کہ تو تپنگ ءَ بڈّ ءَ بہ کن ءُ جنگ بکن ئے، جھد ءِ آجوئی ءَ تئی لائک دگہ ھم کار باز اِنت بس ھوار بہ بَہ ئے”
گْوشت ئِے “اے راہ سک گران اِنت ءُ من کُت نہ کنان ئِے، بلے تو گُڑا من ءَ نہ زُور ئے؟ من ءَ شموش اِت کن ئے؟“
من دلبڈی دات ءُ گْوشت “تو شموشگ ھچ پیم نہ بَہ ئے ساہ، ءُ من ترا زُور آں اگاں تو من ءَ بہ زُور ئے اگاں تو اے راہ ءَ گون من ھمراہ بُوت بہ کن ئے، اگاں تو منی واست ءَ گرانیں ساھت سَگ اِت بہ کن ئے گُڑا من الّم ترا زُور آں، بلے چہ ترا پیسر گْوش آں کہ اے راہ سک گران اِنت اے راہ ءِ توک ءَ ھچ وڑیں وشّی نیست، اگاں منی ھمراہ بُوت کن ئے گُڑا ترا ھرچی اوپار کنگی اِنت ھرچ وڑیں جاورانی دیم ءَ اوشتگ ءِ واست ءَ ساڑی بُوگی اِنت ءُ بُوت کنت تو نکاہ ءَ پیسر منی جنوزام بہ بَہ ئے، تو اے وڑ برداشت کُت کن ئے؟ اگاں کُت نہ کن ئے گُڑا من پہ جنگ ءَ وتی ھمُک شے ءِ شموشگ ءَ ساڑی آں، پہ جنگ ءَ درُستاں شموش آں ءُ بیھال کن آں“
گوں گریوگی توار بند ءَ گْوشت ئِے “من اے اُمبر ءَ تئی جنوزام بُوت نہ کن آں، من اینچو درد سگ اِت نہ کن آں”
من گْوشت “گُڑا جْوان اِنت مرچی ءَ پد تو وتی راہ ءَ ءُ من وتی راہ ءَ، من داں زندگ آں تو مُدام منی ھیالانی توک ءَ ئے، ترا کدی ھم بیھال کُت نہ کن آں، سلامت بات ئے، جان ھوار ایں۔
من آئی ءِ پسّہ ءَ ودار نہ کُت ءُ ڈیٹا بند کُت ءُ چاہ ایر ریتک ءُ سگریٹ ءِ ٹالے روک کُت ءُ اُستاد ءِ اے سوت پِر کُت”من وَ وشّی وتی میتگ ءَ کل کُت اَنت، دست ءُ ھالی شُت آں” ءُ نودانی موسُم گیپت ءُ وتی مکّھیں سرڈگار ءِ زیبائیں موسُم ءَ گوں کِمار بُوتّ آں۔
شالا بلوچ راج اِے جنگ ءَ سوبین بات، بلوچ راج وت ماں وت تپاک، یکمُشت ءُ یکتوار بہ بات۔ بلوچ راج ءِ تہ ءَ ھمدردی، ھکوپگی ءُ ھمگامی بہ بات۔ شالا انچوش بات۔
