وپا ءِ چمّگ( شھید میجر آسمی وپا) نبشتہ کار: سرباز وپاؔ

دومی ءُ گڈی بھر

چوش کہ 2016 ءِ گرماوگ اَت ، من کولواہ ءَ سپرے ءَ شت آں۔ سنگتے ءِ مھمان اِت آں ، مگرب ءِ وھد اِت موٹرسائیکلے اتک۔ اے سائیکل ءَ دو سنگت سوار اَت۔ چہ اے دوئیں سنگتاں یکے من زانت آ شھید اکیل پنام آزاد اَت ، بلے دومی سنگت ءَ من زانگ ءَ نہ اَت آں۔ شھید آزاد من ھمے سپر ءَ دو روچ پیش سنگتے ءِ کِر ءَ دیستگ اَت ، کم چہ کم شش ءُ ھپت اداراں یکجاہ بوتگ اَت ایں۔ ھیر من وتی دل ءَ جیڑ اِت کہ آ دومی سنگت ءَ من الم زان آں۔

شھید آزاد کمیں دمان مئے کِر ءَ نشت ءُ دیوان بوت ، پد ءَ زوت پاد اتک کہ من رواں وتی سائیکل ءِ تیل ءُ ٹائراں چاراں۔ شھید آزاد سائیکل ءِ کر ءَ سر بوت سائیکل ءِ سامانی چارگ ءَ اَت کہ توارے کرت ءُ گْوشت ” او وپا!” من ءُ شھید آزاد ءِ ھمراھیں سنگت ( شھید میجر آسمی وپا ) ءَ دوئیناں ھواری ھاں کرت، رند ءَ من ءُ آ ھیران بوت اِیں اے چونیں کسھے بوت۔ چی ءَ کہ منی ءُ آئی اولی رند اَت ڈیک وارتگ اَت۔

اے وھد ءَ مگرب ھلاس بوتگ اَت ءُ شپ اَت ، من ءُ آ وت ماں وت نزیک نشتگ اَت اِیں۔ چہ گوانک دیگ ءَ پد من ءُ آ پہ دلجمی وتی چارگ ءَ لگ اِت ایں۔ سنگتے ءَ درائینت کہ ” شما دوئیں ھم نام یکجاہ نشتگ اِت ، پمیشکا شما دوئیناں ھو کرتگ کہ آزاد من ءَ توار ءَ اِنت “۔ چہ سنگت ءِ اے ھبر ءِ اش کنگ ءَ ھوار ما درساں دمانے ءَ جوان کند اِت، چہ ھمے گوانک ءَ پد من گوں آئی ءَ درستی بوت آں۔

چہ آ رند ءَ پد من ءُ آئی کم چہ کم شش ءُ ھپت براں رھگوزی ڈیک وارتگ ، بلے من ءُ آ ھمسپر یا باز یکجاہ نہ بوتگ اِیں۔ پد ءَ من کج ءَ کہ بوتگ آں من کولواہ ءِ ترانگاں گپتگ آں ، گڑا من الم شھید میجر آسمی وپا ءِ ھم  ترانگاں کپتگ آں کہ کولواہ ءَ من ءَ ھم نامے ھست۔

گوش اَنت کردانی ھدابند بے نام نہ بہ اَنت ، آ مدام دیم ءَ کا اَنت ءُ ھمک مردم ءِ دل ءِ تہ ءَ وت ءَ جاگاہ دئے اَنت ، گڑا شھید میجر وپا ھم ھمے وڑ ءَ اَت چہ وتی بودناکی ءَ نام کش اِتگ اَت۔ اے جھان ءِ دستور اِنت کہ نامداریں مردمانی بارو ءَ ھرکس جست ءُ پرس کنت ، من ھم ھمے پیم ءَ چہ شھید میجر وپا ءِ بازیں سنگتاں آئی ءِ بارو ءَ جست گپتگ کہ وپا چونیں سنگتے؟

من ءَ یات اِنت 2018 ءَ من ءُ شھید اکیل پنام آزاد لھتیں روچاں یکجاہ اَت اِیں ، گڑا شھید آزاد ھمک وھد ءَ وتی سپر یا کارے ءِ کسہ آؤرت اَنت گڑا آئی الم وپا ءِ نام گپت کہ من ءُ وپا اے وڑ کرتگ۔ من یک روچے شھید آزاد جست گپت یار اے وپا چونیں سنگتے؟ ، من ءَ تو ایشی ءِ لھتیں شریانی بارو ءَ سرپد بہ کن دانکہ من آئی بارو ءَ بہ زان آں کہ چونیں بنی آدم ئِے۔

شھید آزاد ءَ کند اَت ءُ پسو دات ، ” یار اے وپا ءِ تہ ءَ شری و سک باز اَنت ، بلے من چہ آئی یک چیزے ءَ سکا سانمند آں۔ آ ایش اِنت کہ وپا ھاس پہ شھری کاراں سکا گوریلا ئِے۔ آ وتی شھری سنگتاں کس ءَ پیش نہ دار اِیت ءُ ناں گوں وتی ھمراہ ءَ آئی شھری سنگتانی بارو ءَ جست کنت۔ آ شھر ءِ تہ ءَ زر ءُ سامان ءِ ودی کنگ ءَ سک چاڑکہ اِنت ، ھمک مردم ءِ تب ءَ زانت ءُ آئی جند ءِ وس ءِ ھساب ءَ کار گیت۔
من ءُ وپا سکیں نزیکیں سنگت اِیں ، بلے میتگاں رو اِیں گڑا آ پہ وتی کاراں وتی وڑ ءَ مردمانی کِر ءَ تر ءُ گرد کنت ءُ آیاں کار گیت۔ من ءَ پیش اِش نہ دار اِیت ءُ من ءَ ھم ھمے گپ ءَ گوش اِیت کہ وتی دوست ءُ دوزواھاں وتی وڑ ءَ کار بہ گر ، من ءَ ھال مہ دئے ءُ پیش مہ دار، ناں تھنا من ءَ بلکیں چہ وتی ھمک سنگت ءَ وتی دوزواھاں چیر بہ دئے اے جھد ءُ وھد ءِ لوٹ اِنت۔ وپا کجام وھد ءَ وتی کاراں گیشین اِیت ، گڑا من ءَ ھال کنت من پلاں جاہ ءَ تئی ودار ءَ نشتگ آں “۔

شھید آزاد ءِ شھیدی ءَ پد من ءُ شھید شوکت پنام ء کماش دلدار یکجاہ اَت اِیں گڑا آئی شھید آزاد ءِ بارو ءَ ھم گپ ئے کرت ءُ برے برے ھمے گوشت ئے ” پاکیں ھاوند گوں آدگہ سنگتانی ھواری ءَ وپا پل ءِ ھیر ءَ بہ کنت “۔
من یک روچے شھید شوکت ءَ جست گپت یار اے وپا ءِ بارو ءَ من ءَ سرپد کن کہ اے چونیں سنگتے؟
آئی ءَ درائینت ءُ گوشت کہ ” یار وپا پلُے باور کن! چوناھیا ھمک مردم ءِ تہ ءَ یک کمالے بیت ، بلے وپا ءِ تہ ءَ من سے کمال گندگ ءَ آں۔ یکے جنگولے ، دومی سنگت ءُ اوتاک ءِ دارگ ءَ بلد اِنت ، سیمی گوں لس مردماں آئی روشت سکا شر اِنت۔
وپا چہ جنگ ءُ سنگتانی دارگ ءَ ابید ھندی مردمانی دارگ ءَ سک شر اِنت۔ گوں ھمک مردم ءَ آئی جند ءِ تب ءَ پیش کئیت ءُ مردماں کار گیت۔ مئے کش ءُ گْورانی مردم گوں وپا ءَ سک شر اَنت ءُ آئی ھمک کار ءَ پہ شانے کن اَنت “۔

شھید میجر وپا ءَ اے جنگ ءِ میان ءَ ناگیگیں جاورانی تہ ءَ گوں مردماں انچیں دابے ءَ نزیکی کرتگ ءُ مردم کار گپتگ اَنت کہ چہ آئی ھرکس دلجم بوتگ ءُ وپا ءِ رندگیری کنوک بوتگ۔ وپا ءَ داں وتی زند ءِ گڈی ساھت ءَ گوں وتی ماتیں سرڈگار ءُ بلوچ راج ءَ بے وپائی نہ کرت ءُ گوں وپا ءِ کرد ءَ وت ءَ نمیران کرت۔
بلے! راجدپتر ءُ گْوستانک وتی جاہ ءَ ، وپا ءِ کردار ءُ ھون ءِ وشبوہ بلوچ ھر دلانی داستان اِنت ، پمیشکا منی ند آ توان ءَ نہ دار اِیت کہ من وپا ءِ چمّگ ءَ چندے دانکانی تہ ءَ درشان کرت بہ کن آں۔

انچوش کہ منی استاد بابل لتیپ وتی یک دستونکے ءَ گوش ایت۔

لُمب اِتگ دردانی دیوالے سر ءَ!
زندمان سْیاہ ءُ تھاریں، سر بگر

تُوپکّے، سوھانیں تیر ءُ چاگلے!
جاہ تئی کوہ ءُ ھساریں، سر بگر

ھلوتے، چیھانٹ ءُ لیبوکیں ھیال!
سنگرے گْوانک ءُ تواریں، سر بگر

ملپداں ھونانی بُتکگ لیلویے!
موسمے پُلّ ءُ بھاریں، سر بگر